مسئله این است که چرا باید باشگاه پرسپولیس که محبوب ترین باشگاه ایرانی است در دوازده دوره لیگ برتر فقط دو بار مقام قهرمانی را کسب کرده باشد؟اشکال کار کجاست؟
به گزارش فارس، پرسپولیس محبوب ترین تیم فوتبال ایران، فقط دو قهرمانی در دوازده دوره لیگ برتر کسب کرده و در برخی فصول گذشته مثل همین لیگ دوازدهم نه تنها در کورس قهرمانی نبوده که با نتایج فوق العاده ضعیف حتی تا رده چهاردهم جدول هم سقوط کرد و روی اعصاب هواداران پرشمارش قدم زد.
آخرین قهرمانی پرسپولیس در لیگ برتر در فصل 86-87 با افشین قطبی بود اما سوال اینجاست؛ چرا محبوب ترین تیم ایران در سال های اخیر در لیگ برتر ناکام ترین هم بوده است؟ آن هم در حالیکه میلیاردها تومان هزینه این تیم مردمی شده است. آخرین نمونه اش همین فصل دوازدهم بود که محمد رویانیان به عنوان مدیرعامل پرسپولیس تیم پر ستاره ای را روانه مسابقات کرد تیمی که برخی می گفتند با فاصله زیاد قهرمان لیگ خواهد شد اما در نهایت نتایج به هیچ عنوان شایسته پرسپولیس نبود. آن هم در حالیکه آنها بهترین ها را طبق شنیده ها با بالاترین قیمت جذب کردند. ملی پوشان زیادی به پرسپولیس آمدند اما در نهایت این مجموعه از ستارگان ناکام ماندند.
مهم ترین دلیل ناکامی پرسپولیس نه فقط در این فصل که در شش هفت سال اخیر نه بازیکنان و نه حتی مربیانی بودند که به این تیم آمده اند مهم ترین دلیل ناکامی سرخپوشان در سال های اخیر را باید در صندلی مدیریت جستجو کرد. نه آنکه مدیرانی که به باشگاه پرسپولیس آمده اند مدیران کاربلدی نبودند بلکه بی ثباتی عامل اصلی این ناکامی سریالی سرخپوشان است.
بعد از حبیب کاشانی که با قهرمانی از پرسپولیس رفت، محمد رویانیان که یک مدیر مقتدر و فرمانده موفق بود ولی با فوتبال آشنایی نداشت جانشینش شد و تا رویانیان خواست با شرایط فوتبال به ویژه فوتبال ایران آشنا شود زمان زیادی را از دست داد. دو سرمربی خارجی را به تیم آورد و آخر سر هم به مربی وطنی رسید.
شاید رویانیان و رویانیان ها که به قول خودش با ذکر یک صلوات مدیرعامل باشگاه پرسپولیس شد مقصر نباشند. مقصر محبوبیت زیاد پرسپولیس است که برخی سیاسیون را به فکر استفاده از این محبوبیت می اندازد و با همین نگرش مدیران عامل پرسپولیس یکی پس از دیگری می آیند و می روند. بدون آنکه دلیل قانع کننده و ورزشی برای این رفت و آمد وجود داشته باشد. محمدحسن انصاری فرد، حبیب کاشانی، داریوش مصطفوی، عباس انصاری فرد، حجت الله خطیب و محمد رویانیان مدیرانی بوده اند که به پرسپولیس آمدند.
حیرت انگیز است که تمامی مدیران این باشگاه پرسپولیس در پایان فصل و یا ابتدای فصل تغییر کرده اند تا این باشگاه پرطرفدار روزهای طلایی و حساس آماده سازی را به راحتی از دست بدهد. روزهایی که رقیبان به فکر جذب بازیکن، برگزاری اردوی و دیدارهای تدارکاتی هستند تیم محبوب پرسپولیس اسیر حاشیه هاست و نتیجه همین عملکرد هم در طول فصل عیان می شود.
هواداران پرسپولیس دو فصل پیش را به خوبی به خاطر دارند. همان زمانی که علی دایی و پرسپولیس شانسی برای قهرمانی در لیگ برتر نداشتند اما در انزلی جام حذفی را از آن خود کردند تا آسیایی شوند. حال بماند که حضور خود علی دایی به جای کرانچار که با پرسپولیس در رده سوم جدول بود نیز محیرالعقول بود. در واقع این هم از آن تصمیماتی بود که تا سال ها می توان در مورد آن صحبت کرد ولی نتوان جواب قانع کننده ای برای آن پیدا کرد.
بعد از قهرمانی سرخپوشان در جام حذفی با علی دایی در تعطیلات و زمانی که علی دایی باید به عنوان سرمربی تیمش را برای حضور قدرتمندانه در فصل بعد آماده می کرد پرسپولیس درگیر حواشی خودساخته شد. رابطه کاشانی و دایی که زمانی آنقدر خوب بود که عامل برکناری کرانچار شد، به تیرگی رفت. دوستان حبیب کاشانی و کمیته فنی باشگاه حمید استیلی را جانشین علی دایی کردند. همین تغییر پرحاشیه سرمربی باعث شد حمید استیلی از همان بازی اول در لیگ برتر سکوهای ورزشگاه را علیه خود ببیند و حضور هواداران که باید نقطه قوت تیم می شد تبدیل به نقطه ضعف شد و بازیکنان هم اعتماد به نفس خود را از دست دادند و نتایج استیلی با پرسپولیس آنقدر بد بود که او حتی نتوانست تا پایان فصل دوام بیارود.
البته قبل از رفتن استیلی مثل همیشه شاهد تغییر مدیرعامل باشگاه هم بودیم و محمد رویانیان سردار دوست داشتنی نیروی انتظامی و رئیس ستاد سوخت با کمترین آگاهی از فوتبال جانشین کاشانی شد و بقیه ماجرا را همه می دانند. استیلی رفت، دنیزلی آمد، دنیزلی رفت مانوئل ژوزه آمد و ژوزه هم جای خود را به یحیی گل محمدی داد و این مرتبه هم پرسپولیس ناکام بزرگ لیگ به فینال جام حذفی رسید اما گل محمدی مثل دایی خوش شانس نبود که بتواند با قهرمانی در جام حذفی خود را موفق قلمداد کند. هرچند دایی قهرمان هم از پرسپولیس کنار گذاشته شده بود!
این دور باطل و تکرار اتفاق های تلخ همچنان ادامه دارد انگار نه انگار قرار است اشتباه های گذشته چراغ راه آینده باشد.
بازهم آخر فصل است بازهم زمزمه تغییر مدیرعامل شنیده می شود. بازهم پرسپولیس در پایان فصل بدون مربی شده است و بازهم بازی اسم و فامیل با نام مربیان برای مدیران باشگاه پرسپولیس برای انتخاب سرمربی جدید آغاز شده است.
دوباره در روزهایی که تیم های لیگ برتر مشغول رایزنی برای جذب بازیکن و آماده سازی هستند. پرسپولیس درگیر انتخاب سرمربی است البته این مرتبه هنوز فصل هم به پایان نرسیده! و اگر سرمربی به موقع برای فصل آینده انتخاب شود شاید مدیریت باشگاه تغییر کند چون بعد از انتخابات ریاست جمهوری امکان تغییر مدیرعامل و هیئت مدیره باشگاه پرسپولیس هم هست قطعا دولتمردان جدید هم می خواهند سهمی از محبوبیت پرسپولیس داشته باشند! و اینگونه است که پرسپولیس در لیگ برتر بعید است بتواند خوب نتیجه بگیرد. تا زمانی که پرسپولیس تکلیف خودش را نداند همچنان این چرخه و سریال تکراری و تلخ برای پرسپولیس تکرار می شود نباید امیدی به حضور قدرتمندانه در لیگ داشت.
تکرار، تکرار و تکرار بدون اینکه به هواداران این باشگاه توجهی شود. در شعار آنها صاحبان واقعی باشگاه هستند اما این صاحبان واقعی چقدر در انتخاب مدیران باشگاه دخالت دارند؟ سهم آنها از آمدن و رفتن مدیران عامل باشگاه پرسپولیس فقط اعصابی خورد به خاطر نتایج ضعیف است.
آیا این مرتبه پرسپولیس در پایان فصل به آرامش می رسد؟ پاسخ این سوال بعید است که درست باشد. نژاد فلاح عضو هیئت مدیره باشگاه که در سال های گذشته نیز در این باشگاه حضور داشته بدون توجه به اتفاق های تلخ گذشته صراحتا می گوید رویانیان باید برود! خب برود اما چه تضمینی است که مدیرعامل بعدی باشگاه پرسپولیس بتواند این تیم را موفق کند؟ این در حالی است که رویانیان هم می گوید استعفا نمی دهد مگر آنکه اخراجش کنند و از هم اکنون می توان نشانه های وزش طوفان حاشیه را در پرسپولیس دید و شنید و بیچاره هواداری که بی هیچ چشمداشتی و با تمام وجود به رنگ قرمز و لوگوی پرسپولیس عشق می ورزد!
